Storythai

มาอัพก่อนจะหมดปี 2007 ไว้พรุ่งนี้จะมาอัพฉลองปีใหม่อีกที -*-
หลังจากที่ดองมานาน... ปีนี้ได้ของขวัญปีใหม่ให้กับตัวเอง
รองเท้าผ้าใบ แพงที่สุดตั้งแต่เคยซื้อรองเท้ามาเลย
และแน่นอน ... ยังไม่ได้บอกแม่ T___T
แม่ให้เงินมาฉลองปีใหม่ก็จริง แต่ก็ต้องเก็บ อดออมไว้ตามผู้ชายปีหน้า หุหุ
ก็ได้รองเท้าคู่นี้แหละมา ก็เอาเหอะ กินน้อยๆ ประหยัดๆ เงินก็คงมี
แต่กินน้อยๆมันก็พอไหวอยู่หรอก แต่กินถูกๆนี่ทำยากจริงๆ 5555+

ปีนี้ไม่ได้กลับบ้าน ก็อยู่มันเหงาๆคนเดียวนี่แหละ
ทำไงได้ อายุอานามก็ปาเข้าไปปูนนี้แล้ว ยังหาคนร่วมเคาท์ดาวน์ไม่ได้เลย
แล้วเพื่อนๆกูมันหายไปไหนหมดวะเนี่ย ? อย่าบอกนะว่ากลับกันหมด
ฉลองหน้าคอมฯ คนเดียวก็ได้วะ ไม่แคร์ เลือกเองนี่หว่า ว่าจะอยู่คนเดียวแบบนี้

จะโสดไปอีกกี่ปีน๊าเรา...

ปีหน้าคงเป็นปีที่ต้องตั้งใจทำอะไรเป็นจริงเป็นจังได้สักทีแล้ว
จะเรียนจบแล้ว มัวแต่เล่นๆ มันจะไม่จบเอา
คงต้องหันมาใส่ใจกับการเรียนให้มากขึ้น มันก็อยากจบแล้วอ่ะนะ
อยากทำงาน อยากมีเงินเก็บ อยากได้นู่น ได้นี่มากมาย
จะพึ่งพ่อแม่แบบนี้ไปตลอดก็คงจะไม่ได้หรอก

ไว้่พรุ่งนี้จะมาอัพฉลองเข้าสู่ปี 2008 อีกที

............................

มีเรื่องบางเรื่อง อยากจะอัพย้อนหลัง ก่อนที่จะลืมว่าเกิดอะไรขึ้น -*-

การไม่คาดหวังอะไร บางครั้งมันก็ได้ผลตอบรับเกินคาดจริงๆนะ
เพราะบางทีถ้าเราคาดหวังกับอะไรมากไป แล้วเราไม่ได้อย่างที่หวังเราก็จะผิดหวังใช่ม๊า
แต่ถ้าไม่คาดหวังอะไรเลย ถึงไม่ได้อะไรเราก็ไม่รู้สึกอะไร เพราะเราไม่ได้หวัง
แต่ถ้าเราได้มันมาล่ะ ก็คุ้มสุดแสนคุ้มเลยล่ะ ใช่ป่ะ

เหมือนอย่างวันนี้ ไม่นึกไม่ฝันว่าน้องจะยิ้มให้
คงไม่มีใครเข้าใจ และรับรู้ความรู้สึกนี้ได้ หากไม่เจอกับตัวเอง
มันเป็นรอยยิ้ม ที่เค้ายิ้มให้เราแค่คนเดียวอ่ะ ไม่ใช่ยิ้มผ่านๆ หรือจะเป็นใครก็ได้ที่ได้รับมัน
น้องเค้าตั้งใจยิ้มให้เรา บอกตามตรงว่า วินาทีนั้น ปลิ้มสุดๆเลย
ตอนแรกนึกว่าตาฝาด แต่เพื่อนก็ช่วยยืนยันว่ายิ้มให้จริงๆ

ก็ไม่อยากจะเข้าข้างตัวเองหรอกว่าน้องมันจำหน้าได้ หรือพิสวาทอะไรขึ้นมา
แม้ว่าจะตามน้องมันมานาน 2 ปีแล้วก็เหอะ แต่เป็น 2 ปีที่ไม่เคยเข้าไปใกล้ชิด
เลยทำให้ไม่มีอะไรที่พอจะทำให้มั่นใจเลยว่าน้องจำเราได้จริงๆ
แม้นี่มันจะเป็นครั้งที่ 2 แล้ว ที่น้องแสดงออกว่าน้องจำได้
2 ปีที่ผ่านมาได้แต่ตามอยู่ห่างๆ ไม่เคยไปเสนอหน้า หรือบอกชื่อให้เค้าจำ
ทำได้แค่้คอยซัพพอร์ทห่างๆเรื่อยๆมา ไม่รู้ก็ไม่เป็นไร ไม่ต้องการ แค่ได้ทำก็พอแล้ว
แต่พอรู้ว่าจำกันได้แบบนี้ เล่นเอายิ้มไม่หุบเลยว่ะ ทุกสิ่งที่ทำไปรู้สึกว่าคุ้มค่า
ดูรูปที่ถ่ายติดตอนนั้นมาทีไรก็รู้สึกเหมือนหัวใจมันพองโตทุกที
นี่แหละน๊า ที่เค้าเรียกว่ารูปแห่งความทรงจำ ที่มองทีไรเป็นต้องยิ้มทุกที

ก็อยู่ดีๆเล่นมามองหน้าแล้วยิ้มให้แบบนี้ ไม่รักไงไหวล่ะคะ
น่ารักเกินไปแล้วล่ะ ไม่ทันได้ตั้งตัวด้วย ดีใจมากๆ

แต่.......................

...........................

ถ้าเรื่องทุกอย่างมันเกิดขึ้นเมื่อปีที่แล้ว

เราคงจะดีใจกว่านี้ไม่รู้กี่เท่าเนอะ

น่าเสียดายตรงที่....

มันสายไปเสียแล้วน่ะสิ กับความรู้สึกแบบนั้น